یک شب در قبرستان

زياد تو زندگي ناراحت ميشدم ولي اين بار يه طور خاص بودم

خيلي دپرس شده بودم

رو تختم نشسته بودم در و ديوار رو نگاه مي كردم

يه دفعه زد به سرم برم بهشت زهرا!

هر وقت دلتنگ ميشدم سعي مي كردم به ياد گذشته گان و خاطرات قشنگي كه با اونا داشتم بيفتم ولي اين بار زد به سرم برم پيش خودشون!و از نزديك باهاشون بحرفم

راه افتادم

تقريبا نزديكاي ظهر بود

رسيدم بهشت زهرا

رفتم سر خاك ...

بعدش ماشينم رو پارك كردم يه گوشه و بعدش شروع كردم بي هدف راه رفتن توي قبرستون!

هيچ هدف خاصي نداشتم، مكان و زمان ارزش خودش رو از دست داده بود، چيزي هايي به نام خونواده، خونه، دوست رو فراموش كرده بودم، منتظر اتفاق خاصي نبودم، اصلا اولين و آخرين برام معنايي نداشت ...

امروز تصميم گرفته بودم قبر ها رو بشمارم ...

يك، دو، سه ... هزار، هزار و يك، هزار و دو، هزار و سه ...

خسته شده بودم ولي ادامه دادم چون دليلي براي تموم كردن شمارش نداشتم.

اونقدر شمردم كه ديگه قبري نبود

فقط يه سري قبر آماده براي پذيرايي از جنازه ها بود

با خودم فكر كردم كه چي ميشد اگه يكي از اينا مال من

بود ميتونستم توش راحت تا ابد بخوابم.

شب شده بود،تا خونه كلي راه بود، چرا بايد برگردم توي خونه بخوابم؟

خب همين جا ميخوابم، ميتونم يه تجربه جالب باشه تا وقتي توي قبر براي هميشه ميخوابم برام غريب نباشه.

همه جا تاريك بود و فقط سكوت قبرستون بود كه فرياد ميزد، سكوتي كه حتي تن مرده ها رو هم توي قبر ميلرزوند.

يه چن تا قبر رو امتحان كردم، خيلي جام تنگ بود، راحت جا نشدم، شايد قبر ها هم سايز بندي دارن، يكي رو پيدا كردم كه تقريبا جا دار بود، توي قبر دراز كشيدم البته مجبور شدم روي شونه دراز بكشم.

يه چن لحظه دراز كشيدم خيلي خاك سرد بود بدنم كرخت شده بود، ولي حوصله نداشتم از قبر بيرون بيام، تصميم گرفتم همين جا بميرم!

ساعت نداشتم نميدونستم ساعت چنده، منتظر صبح شدن نبودم، منتظر هيچي نبودم، هر از چند گاهي صداي زوزه ي سگي ميومد كه به اميد لقمه اي فرياد ميزد، توي فكر خودم غرق شده بودم.

حس كردم يكي داره از بالاي قبر نگام ميكنه، سرم رو چرخوندم يه سگ بود، شايد دنبال غذا ميگشت، شايد دنبال جفتش بود، شايد دنبال ...

به هرحال بدجور به كاهدون زده بود من هيچكدوم از چيزايي كه دنبالشون بود نبودم، منتظر بودم بياد داخل قبر، گازم بگيره، خرخرم رو بدره.

به خودم گفتم هيچكاري نميكنم بذار هركاري ميخواد انجام بده ولي انگار حتي اون حيوونم از توي تاريكي قبر به ناراحتي كه از قيافم ميباريد پي برده بود، يه زوزه ي دردناكي كشيد و سريع رفت، شايد به زبون خودش گفت تو از منم بدبخت تري ...

دوباره سكوت! از سكوت قبرستون نميترسيدم، هر از چن گاهي صداي حيووني، پرنده اي سكوت رو برهم ميزد، از نيمه شب گذشته بود، ماه توي آسمون بود، داشت براي خودش ميرقصيد و به تمام مرده ها اميد ميداد كه خورشيد هنوز نمرده.

صداي خشخش عجيبي اومد، از چن تا از سوراخ هاي قبر حشرات عجيبي بيرون اومدن، روي ديوار قبر راه ميرفتن، انگار داشتن دور من طواف ميكردن يا شايد داشتن باهم جر و بحث ميكردن كه با اين بشر چكار كنيم!؟

منتظر بودم بيان روي بدنم حركت كنن، جشن بگيرن كه يه جنازه تازه اومده، يه جنازه زنده، فكر نكنم تا به حال چنين تجربه اي داشتن.

ولي انگار اينها هم فهميده بودن كه چقدر يه انسان ميتونه بدبخت باشه كه خودش بياد توي قبر بخوابه، انگار نميخواستن به فلاكت من نزديك بشن، اين حشرات هم من رو ترك كردند ...

يادم نيست كي خوابيدم ولي هر از چن ساعتي با صداي خشخش چن تا حشره روي ديواره هاي قبر از خواب ميپريدم، صداي چن تا افغاني اومد داشتن با زبون خودشون صحبت ميكردن چيزي نمي فهميدم.

صبح شده بود، بدنم بدجوري بي حس شده بود، نميتونستم چشام رو باز كنم يا حرف بزنم يا حركتي كنم، من رو از قبر بيرون كشيدن و به زبون خودشون يه چيزايي به هم گفتند و همينجوري ولم كردن و رفتن سراغ بدبختي خودشون. آفتاب ميخورد توي چشمام، بدنم از گرماي خورشيد مورمور ميشد، گرماي خورشيد مثل حلول روح توي بدنم بود.

انگار از مرگ به زندگي برمي گشتم.

اون لحظه فهميدم حتي جنازه ام هم به درد كسي نميخوره، تصميم گرفتم به زندگي برگردم چون مردن هم فرقي با زندگي كردن نميكنه، هر دوشون پوچ و بي معنيه!

نوشته شده در 88/09/02ساعت توسط من|